محصول 1995 کشور یوگسلاوی به کارگردانی Emir Kusturica

برنده جایزه نخل طلای کن در سال 1995

با این که این فیلم را 2 ماه پیش دیدم و برای نوشتن پست در مورد آن باید کمی فسفر بسوزانم، منتها حیفم آمد در موردش ننویسم!

فیلم یک اثر متفاوت و یک فیلم اصل است. فیلم های اصل از نظر من فیلم هایی هستند که نظیر آنها را قبلا ندیده اید! فیلم هایی که بعدا از روی آن ها فیلم هایی دیگری ساخته می شوند و الهام دهنده بسیاری می شوند. مهم ترین ویژگی این فیلم ها این است که هرگز آن ها را فراموش نمی کنید و با کوچکترین یادآوری کل آن جلوی چشمتان حاضر می شود. زیرزمین قطعا یکی از این گونه فیلم هاست:

جنگ، آزادی، وطن پرستی، عشق، سیاست و مرگ درون مایه های اصلی فیلم هستند که به گونه ی حیرت آوری به تصویر کشیده شده اند. این مفاهیم در غالب یک فیلمنامه متفاوت و با به کارگیری طنز به یک فیلم کامل تبدیل شده اند. این طنز موجود بسیار به جا و تلخ به کار گرفته شده است.

به نظر میرسد یکی از عوامل اصلی کیفیت فیلم، جنگ داخلی یوگسلاوی سابق و قرار گرفتن جامعه آن روز یوگسلاوی در فضای جنگ است. با این وجود فیلم موفق می شود چنان داستان دراماتیک خود را برای بیننده تعریف کند تا بیننده را از هر نوع جنگی در هر جای دنیا بیزار کند.

داستان فیلم ماجرای یک گروه مبارز ضد فاشیستی مخفی در زمان جنگ جهانی دوم است و زندگی آنان را تا دهه 90 و جنگ یوگسلاوی روایت میکند. تعریف کردن داستان فیلم جفا در حق همه است و به همین اصلا داستان را تعریف نمی کنم.

از دیگر مفاهیم پرداخته شده در فیلم، مفهوم آزادی است. گویی فیلم ساز در این زمینه هم سعی داشته همه سیاست پیشه گان دنیا را به فریب افکار عمومی در جهان و سلطه ی خاموش بر مردم متهم کند. البته این یکی از بهترین دستاوردهای فیلم ساز در این فیلم است. دستاوردی که به ندرت در فیلم های آمریکایی به دست می آید.

فیلم در مورد عشق و مرگ نیز حرف دارد و دیدگاه های جالبی را در مورد این 2 پدیده مهم مطرح میکند. به خصوص پایان فیلم جز قسمتهای بسیار جالب آن است. در نهایت دیدن این فیلم آن قدر برایم مطلوب بود که تصمیم گرفتم دیگر آثار این کارگردان را هم ببینم.

My Rating: 8.6

IMDB Rating: 8.1

علی و

RSS